بَربَط

بَربَط يا عود ، سازي زهي است که در خاورميانه و کشورهاي عربي رايج است و از قديمي‌ترين سازهاي شرقي و ايراني به شمار مي‌رود.اين ساز در حقيقت‌ نوعي‌ سمبل‌ تاريخي‌ براي‌ سازهاي‌ ايراني‌ است.

از آن‌جا پيشينه‌ٔ اين ساز به ۱۹۷۰ سال پيش از ميلاد مسيح بازمي‌گردد، مي‌توان آن را از اصيل‌ترين سازهاي موسيقي ايران زمين به شمار آورد. آثار باستاني ميان‌رودان متعلق به هزارهٔ دوم پيش از ميلاد، نگارهٔ مردي ايستاده را نشان مي‌دهد که به نواختن بربط مشغول است.

در حقيقت‌ سومري‌هاي‌ باستان‌ نخستين مردمي‌ هستند که‌ در آثار به‌ جاي‌ مانده‌ از آن‌ها ردپايي‌ از اين‌ ساز در ديده مي‌شود. ساز عود در ايران‌ پيش از اسلام‌ به‌ نام‌ بربط‌ شناخته‌ مي‌شد و پس از سومري‌ها و در دوران هخامنشيان رواج داشته است. اين ساز در عهد ساساني بيش از همه ادوار متداول بوده است.

گويا در اوايل اسلام به کشورهاي عربي راه يافته و جانشين سازي به نام "مزهر" شده ‌است. بر پايهٔ بعضي از اسناد "ابن سريح ايراني نژاد" نخستين کسي است که در عربستان و در قرن اول هجري عود فارسي يا بربط را نواخته و نوازندگي آن را آموزش داده‌است. الاغاني مي‌گويد:آشنايي او با عود از آنجا شروع شد که "عبدالله ابن زبير" جمعي از ايرانيان را به مکه دعوت کرده بود تا خانهٔ کعبه را تعمير کنند. ديوارگران ايراني عود مي‌زدند و اهل مکه از ساز و موسيقي ايشان لذت مي‌برند و آن را تحسين مي‌کردند، ابن سريح پس به عود زدن پرداخت و در اين صنعت سرآمد هنرمندان زمان گشت.

چون سطح ساز بربط از چوب پوشيده شده بود، اعراب آن را عود ناميدند.(العود در زبان عربي به معناي چوب است)

بربط امروزه نقش بسيار کمتري در موسيقي ايراني دارد. عود عربي بر خلاف بربط ايراني از اصلي‌ترين سازهاي موسيقي عربي است. اين ساز پس از اينکه به اروپا برده شد، نام لوت بر آن نهادند. واژه لوت از نگارش كلمه‌ي العود به وجود آمده و به تدريج به لوت تبديل شده است. ابن خلدون در قرن ۸ هجري قمري آن را به ترکه‌هاي چوبيني که انعطاف‌پذير است معني نموده.

خود كلمه‌ي بربط در واقع از دو كلمه‌ي "بر" و "بط" ساخته شده يعني "مانند بط" و بط به معني مرغابي است. در كل شكل اين ساز به مرغابي تشبيه شده چون سينه‌ي جلو داده و گردن كوچكي دارد.

اصولا بربط يا همان عود در اندازه‌هاي مختلف ساخته مي‌شود که اندازه متداول و معمول همان عودهاي ساخت ايران است. نمونه‌هاي ساخت کشورهاي عربي داراي کاسه‌اي بزرگ و عودهاي ترکيه کوچک و عودهاي ايراني متوسط است.

به قسمت هايي از تکنوازي بربط , محمد فيروزي در دستگاه سه گاه توجه کنيد.
 برگرفته از مجموعه رسواي دل کار مشترک شجريان و پيرنياکان

((به نام اهورای پاک))

روز عشق ایران باستان 

ما خواستارشادی مزدا هستیم

خواستار آن خوشی هستیم که معشوق به عاشق می دهد

گات ها , هات 43 بند 20.

سپندار مز , فروتتنی و پاک دامنی,مهر و محبت و عشق,جشن ملی مذهبی ایرانیان که از دوران اقتدار وشکوه پادشاهی هخامنشیان مرسوم بوده است.

احترام به زنان , پیش کش هدایا بین عشاق و رعایت حقوق بانوان سرزمین پارس شاخصه های این جشن با شکوه بوده است.

سپندار مز ریشه در سرود گات های اشو زرتشت دارد . قدمتی بیش از 3700 سال.

این جشن را از برای ایران دخت ها و پسران آریایی به رسم نیاکانمان جشن می گیریم و خط بطلانی بر فرهنگ بیگانگان (valntine) خواهیم کشید.

سپندارمزگان جشن باستانی عشق بر عاشقان ایران زمین و تمامی پارسی گویان گرامی باد.

29 بهمن ماه 3745 ایرانی زرتشتی برابر با 1386 خورشیدی

انجمن گسترش فرهنگ پارسه

از تمامی بینندگان خواهش می کنم این مطلب رو در وبلاگ خوددرج کنند

پاینده باد ایران

----------------------------------------------------------------------------

با شادباش این روزفرخنده خدمت تمامی عشاق

 وبلاگ مرزپرگهر پیشاپیش این روز خجسته را به همه هموطنان و ایرانیان وطن پرست شادباش می گوید و یک تصنیف بسیار زیبا از استاد محمد رضا شجریان را تقدیم شما خوبان می کند ( تصنیف دلشدگان از آلبومی به همین نام با آهنگ سازی استاد حسین علیزاده) امید است در کنار هم روزگار را به شادکامی و عشق سپری کنیم.

ما دل شدگان خسرو شیرین پناهیم
ما کشته ی آن مه رخ خورشید کلاهیم
ما از دو جهان غیر تو ای عشق نخواهیم
ما از دو جهان غیر تو ای عشق نخواهیم
صد شور نهان با ما تاب و تب جان با ما
در این سر بی سامان غم های جهان با ما
با ساز و نی با جام می با یاد وی
شوری دگر اندازیم در میکده ی جان
جمع مستان غزل خوانیم
همه مستان سر اندازیم سر اندازیم سر افرازیم
جز این هنر ندانيم که هر چه می توانیم
غم از دل ها براندازیم براندازیم
ما دل شدگان خسرو شیرین پناهیم
ما از دو جهان غیر تو ای عشق نخواهیم
صد شور نهان با ما تاب و تب جان با ما
در این سر بی سامان غم های جهان با ما

دانلود_تصنیف دلشدگان

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم                                                                    به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

نه قوتی که توانم کناره جستن از او                                                               نه قدرتی که به شوخیش درکنار کشم

نه دست صبر که در آستین عقل برم                                                              نه پای عقل که در دامن قرار کشم

چو می​توان به صبوری کشید جور عدو                                                          چرا صبور نباشم که جور یار کشم

شراب خورده ساقی ز جام صافی وصل                                                      ضرورتست که درد سر خمار کشم

گلی چو روی تو گر در چمن به دست آید                                                     کمینه دیده سعدیش پیش خار کشم

 دانلود _ آواز بیات زند